ای امان از فراقت آمان

آمان آمان آمان آی آمان

صدا...صدای جان

 كجا سفر رفتي؟

كه بي خبر رفتي؟

به نام خدا

صیاد

چون صيد به دام تو به هر لحظه شکارم

این لحظه در هوای تو . گمشده در صدای تو

من عاشقم مجنون تو . گمگشته در بارون تو

مجنون لیلی بی خبر در کوچه های در به در

مست و پریشون و خراب . هر آرزو نقش بر آب

شاید  که روزی عاقبت آروم بگیرد در دلت

کنار هر ستاره ای نشسته ابر پاره ای

من از  تبار سادگی بی خبر از دلدادگی

عاشقم...

ماه شدی ابر شدم...اشک شدم صبر شدی

برف شدم آب شدی...قصه شدم خواب شدی

لیلای من در یای من... آسوده در رویای من

این لحظه در هوای تو ...گمشده در صدای تو

من عاشقم مجنون تو...گمگشته در بارون تو

مجنون لیلی بی خبر در کوچه ها ی دربه در

مست و پریشون و خراب هر آرزو نقش بر آب

شاید که روزی عاقبت آروم بگیرد در دلت

آهسته بگو با من سر بسته بگو با من

مرا گویی چونی

چونم ای دوست

 جگر پر درد و دل خونم ای دوست

.

.

.

حدیث عاشقی بر من رها کن

 تو لیلی شو که من مجنونم  ای دوست

به نام خدا 

آب

آب را گل نکنیم :

در فرو دست انگار

کفتری میخورد آب

یا که در بیشه ی دور

سیره ای پر میشوید

یا در آبادی

کوزه ای پر میگردد .

آب را گل نکنیم :

شاید این آب روان

 میرود پای سپیداری

تا

فرو شوید

اندوه دلی .

دست درویشی شاید

 نان  خشکیده

فروبرده

در آب . 

یا هو

مبتلا

نه هم زباني نه هم نوايي

تا بگويم من زعشقت حكايتي

نه مهرباني نه چاره سازي

تا كنم از سوز پنهان شكايتي

شكايتي....

نواي مني بي نواي تو ام

بلاي مني مبتلا ي تو ام

سرود مني چنگ عود مني

وجود مني تار و پود مني

منم غباري به كوي تو

منم كه مستم به بوي تو

به بوي تو....

من كه در دام هلاك افتا ده ام

من كه چون اشكي به خاك افتاده ام

عاشقي ديوانه اي افسرده جانم

بي دلي بي حاصلي بي آشيانم

من كيم درد آشنايي بي نصيبي بي نوايي

منم غباري به كوي تو

منم كه مستم به بوي تو

به بوي تو.

آفتاب عمر من فرو، رفت و

ما هم از، افق چرا...

سر برون نکرد

هیچ صبحدم، نشد فلک...

چون شفق ز خون دل مرا... لاله گون نکرد.

صحبت عافيتت گر چه خوش افتاد اي دل

جانب عشق عزيز است فرومگذارش

هین  سخن تازه بگو  تا دو جهان  تازه شود

 وارهد  از حد جهان   بی حد و اندازه  شود

خاک سیه بر سر او   کز دم تو    تازه  نشد

یا همگی   رنگ شود   یا   همه آوازه شود

هر که شدت حلقه ی در زود برد حقه ی  زر

خاصه  که  در باز کنی  محرم دروازه   شود

آب چه دانست  که او گوهر   گوینده   شود

خاک چه دانست که او غمزه ی غمازه شود

روی کسی  سرخ نشد  بی مدد  لعل لبت

 بی تو  اگر سرخ بود   از اثر     غازه  شود

ناقه ی صالح چو  زکه  ز او یقین گشت مرا

کوه   پی مژده ی  تو  اشتر جمازه    شود

راز نهان دار   و  خمش  ور خمشی تلخ بود

آنچ  جگر سوز بود    باز   جگر سازه  شود

بیایید بیایید به گلزار بگردیم

 بر این نقطه ی اقبال چو پرگار بگردیم

درین خاک درین خاک درین مزرعه ی پاک

بجز مهر بجز عشق دگر بذر نکاریم

بده تا بنوشم بیاد کسی

 که هست از غمش در دلم خون بسی

داغ تنهایی

آن قدر با آتش دل ساختم تا سوختم

بی تو ای آرام جان یا ساختم یا سوختم

سردمهری بین که هر کس بر آتشم آبی نزد

گرچه همچون برق از گرمی سراپا سوختم

سوختم اما نه چون شمع طرب در بین جمع

لاله ام کز داغ تنهایی به صحرا سوختم

همچو آن شمعی که افروزند پیش آفتاب

سوختم در پیش مه رویان و بیجا سوختم

سوختم از آتش دل در میان موج اشک

شوربختی بین که در آغوش دریا سوختم

شمع و گل هم هر کدام شعله ای در آتشند

در میان پاکبازان من نه تنها سوختم

جان پاک من رهی خورشید عالمتاب بود

رفتم و از ماتم خود عالمی را سوختم

رهی معیری

من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش

 هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت

به نام خدا 

جز یاد دوست هر چه کنی عمر ضایعست

جز سر عشق هر چه بگویی بطالتست

یا هو

ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست

شب تار است و ره وادی ایمن در پیش

آتش طور کجا موعد دیدار کجاست

هر که آمد بجهان نقش خرابی دارد

در خرابات بگویید که هشیار کجاست

آنکسست اهل بشارت که اشارت داند

نکته ها هست بسی محرم اسرار کجاست؟؟؟

هر سر موی مرا با تو هزاران کار است

ما کجاییم و ملامتگر بیکار کجاست

باز پرسید ز گیسوی شکن در شکنش

کاین دل غمزده سر گشته گرفتار کجاست

عقل دیوانه شد آن سلسله ی مشکین کو

دل زما گوشه گرفت ابروی دلدار کجاست

ساقی و مطرب و می جمله مهیاست ولی

عیش بی یار    مهیا نشود    یار کجاست

حافظ   از باد خزان   در چمن دهر   مرنج

فکر معقول بفرما    گل بی خار  کجاست؟

...................

 ...................

شاهد افلکی

چون زلف تو ام جانا در عین پریشانی

چون باد سحرگاهم در بی سر و سامانی

 من خاکم و من گردم من اشکم و من دردم

تو مهری و تو نوری تو عشقی و تو جانی

خواهم که ترا در بر بنشانم و بنشینم

تا آتش جانم را بنشینی و بنشانی

ای شاهد افلاکی در مستی و در پاکی

من چشم ترا مانم تو اشک مرا مانی

در سینه سوزانم مستوری و مهجوری

در دیده بیدارم پیدایی و پنهانی

من زمزمه عودم تو زمزمه پردازی

من سلسله موجم تو سلسله جنبانی

از آتش سودایت دارم من و دارد دل

دلغی که نمی بینی دردی که نمی دانی

دل با من و جان بی تو نسپاری و بسپارم

کام از تو و تاب از من نستانم و بستانی

ای چشم رهی سویت کو چشم رهی جویت ؟

روی از من سر گردان شاید که نگردانی 

بده ساقی آن می که تا دم زنیم

قلم بر سر هر دو عالم زنیم

سبک باش و رطل گرانم بده

 وگر فاش نتوان نهانم بده

 که در اتش است این دل روشنم...

یا هو

            به میخانه آی و صفا را ببین   

            مبین خویشتن را، خدا را ببین 

             که چیزی نبینی به غیر از خدا

                               یا هو

صدای جان :

در طلب گوهر در یای عشق

موج زند

موج

چو دریاست

چودریاست

 چو دریاست دلم

گرنکنی بر دل من رحمتی

وای دل و وای دل و وا دلم

صبا بکوی عزیزان روضه ی رضوان

سلام ما بحضور عزیز ما برسان

علامه حسن زاده آملی

به نام خدا

به نام خدا

صدایت میکنم

 تا به جان

عاشقان

صادق

نظری فرمایی

گاه گاه از درد غبار دلها

چشم به دشمنان دوست

میاندازم...

مرا دریاب تا حضورمطلق تو

 را در آغوش کشم و به هر بیگانه ی

ظالمی ننگرم.ح.ن

 یا هو

به نام خدا 

ناگفته هایی از جان:

الهی:از دشمنان دوست نما مرا دور بدار

اینان امروز با ما از صمیمیت و صداقت

صحبت میکنند

و

هر روز ما در انتظار

ذره ای صداقتیم

الهی صبوری صبوری

یا هو

بده ساقیا می که مستم کند

به یک جرعه یزدان پرستم کند

به می آگهم کن ز اسرار عشق

مرا مست کن تا کشم بار عشق

رضی الدین آرتیمانی

همه شب چه بی قرار

همه روز در انتظار

...

مطرب مهتاب رو

 آنچه شنیدی بگو

 ماهمگان محرمیم

محرمیم

محرمیم

آنچه که دیدی بگو

می به قدح ریختی

 فتنه بر انگیختی

فتنه بر انگیختی

آنچه شنیدی بگو...

عید مبعث بر همه ی

مسلمانان جهان

مبارک

باد

صبح بسترم را

بوی گل

آمد.

آسمانم بارید

در حضور

یگانه ی او،

تنهایی را

مست شدم،

سجده گاهم

غرقه در بوسه ی

عشق.

یا هو

یکم شهریور ۸۶

از:ح.ن

اي که بوي باران شکفته در هوايت

ياد از آن بهاران که شد خزان به پايت

شد خزان به پايت بهار باور من

سايه بان مهرت نمانده بر سر من

جز غمت ندارم به حال دل گواهي

اي که نور چشمم در اين شب سياهي

چشم من به راهت هميشه تا بيايي

باغ من بهارم بهشت من کجايي؟

جان من کجايي

سر به زانوي غم نهاده ام ، به گوشه اي نشسته ام

آتشم به جان و خموشم چو ناي مانده از نوا

مانده با نگاهي به راهي که مي رود به ناکجا

اي گل آشنا بيا

بيقرارم بيا

واي از اين غم جدايي

واي از اين غم جدايي

اگه دستم به جدایی برسه
اونو از خاطره ها خط می زنم
از دل تنگ تمومه ادم ها
از شب و روز خدا خط می زنم
اگه دستم برسه به اسمون
با ستاره ها قیامت میکنم
نمی ذ ارم کسی عاشق نباشه
ماه و بین همه قسمت میکنم

وقتی گاهی من و دل تنها می شیم
حرفهای نگفتنی را میشه دید
میشه تو سکوت بین ما دوتا
خیلی از ندیدنی ها رو شنید
قصه جدایی ما آدم ها
قصه دوری ماست از خودمون
دوری من و تو از لحظه عشق
قصه سادگی گمشدمون

اگه دستم به جدایی برسه
اون از خاطره ها خط می زنم
از دل تنگ تموم آدم ها
از شب و روز خدا خط می زنم
اگه دستم برسه به آسمون
با ستاره ها قیامت می کنم
نمی ذارم کسی عاشق نباشه
ماه و بین همه قسمت می کنم

 گوش دادن آهنگ

باران که می بارد تو می آیی

باران گل  باران نیلوفر

باران مهر و ماه   آیینه

باران شعرو شبنم و شبدر

باران که می بارد تو در راهی

از دشت شب تا باغ بیداری

از عطر عشق و آشتی لبریز

با ابر و آسمان جاری

غم می گریزد غصه می سوزد

شب می گدازد سایه می میرد

 تا شعر باران تو  می گیرد

  تا شعر بارن تو می  گیرد .

   عمر من به غمت شد طی   

   تو بی من  من و غم تا کی 

                            وصلت را ز خدا خواهم

اهل کام وناز را در کوی رندی راه نیست

رهروی باید جهان سوزی نه خامی بیغمی

آدمی در  عالم  خاکی    نمی آید    بدست

عالمی دیگر   بباید ساخت    وز نو آدمی

به نام خدا

       ما شبی دست برآریم ودعایی بکنیم  

غم هجران تو را چاره ز جایی بکنیم

دل بیمار شد از دست   رفیقان ممدی

تا طبیبش   بسر آریم و  دوائی بکنیم

       یا هو

به نام خدا 

ای که مهجوری عشاق روا میداری

عاشقانرا زبر خویش جدا میداری

تشنه ی بادیه را هم به زلالی دریاب

به امیدی که درین ره بخدا میداری

دل ببردی و بحل کردمت ای جان لیکن

به ازین دار نگاهش که مرا میداری

 ساغر ما که حریفان دگر مینوشند

 ما تحمل نکنیم ار تو روا میداری

یا هو

به نام خدا

مکن از خواب بیدارم خدارا

که دارم خلوتی خوش با خیالش

چرا حافظ چو می ترسیدی از هجر

نکردی    شکر   ایام       وصالش...حافظ

یا هو

ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار

ببر اندوه دل و مژده ی دلدار بیار

نکته ی روح فزا از دهن دوست بگو

 نامه ی خوش خبر از عالم اسرار بیار

تا معطر کنم از لطف نسیم تو مشام

شمه ای از نفخات نفس یار بیار

به وفای تو که خاک ره آن یار عزیز

بی غباری که پدید آید از اغیار بیار

.

روزگاریست که دل چهره ی مقصود ندید

ساقیا آن قدح آیینه کردار بیار

.

حافظ

دوست

همه ذرات جان پیوسته با دوست

همه اندیشه ام اندیشه اوست

نمی بینم به غیر از دوست اینجا

خدایا این منم یا اوست اینجا ؟

مژگان سیه

به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم

بیا کز چشم بیمارت هزاران درد بر چینم

الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد

مرا روزی مباد آندم که بی یاد تو بنشینم

جهان پیر ست و بی بنیاد ازین فرهاد کش فریاد

که کرد افسون نیرنگش ملول از جان شیرینم