فرخنده طائری که بدین بال و پر پرد

همدوش مرغ دولت و هم عرصه‌ی    هماست

 
وقت گذشته    را نتوانی    خرید باز

مفروش خیره،      کاین گهر پاک         بی بهاست

گر زنده‌ای و مرده نه‌ای،                کار جان گزین

تن پروری چه سود،           چو جان تو ناشتاست

تو مردمی   و دولت مردم               فضیلت است

تنها وظیفه‌ی تو همی نیست       خواب و خاست

زان راه باز گرد                   که از رهروان تهی است

زان آدمی بترس که   با دیو  آشناست

سالک نخواسته است                   ز گمگشته رهبری

عاقل نکرده است ز دیوانه   بازخواست

چون معدنست علم و   در آن روح کارگر

پیوند علم و جان سخن کاه و کهرباست

خوشتر شوی       بفضل زلعلی که    در زمی است

برتر پری بعلم ز مرغی    که در هواست

گر لاغری تو، جرم شبان تو   نیست هیچ

زیرا که وقت خواب تو  در موسم چراست

دانی ملخ چه گفت چو   سرما و برف دید:

تا گرم جست و خیز شدم نوبت  شتاست

جان را بلند دار   که این  است         برتری

پستی نه از زمین و بلندی نه   از سماست

اندر سموم   طیبت      باد بهار         نیست

آن نکهت خوش       از نفس خرم  صباست

آن را که      دیبه‌ی هنر   و علم  در بر است

فرش سرای او  چه غم ارزانکه    بوریاست

آزاده کس نگفت ترا،  تا که  خاطرت گاهی

اسیر آز  و       گهی        بسته‌ی هواست

مزدور دیو و هیمه‌کش    او شدیم    ا ز آن

کاین سفله تن گرسنه  و در فکرت غذاست

تو دیو بین     که پیش رو     راه آدمی است

تو آدمی نگر  که چو دستیش    رهنماست

بیگانه   دزد را   بکمین            میتوان گرفت

نتوان رهید      ز آفت دزدی      که آشناست

بشناس فرق دوست ز دشمن    بچشم عقل

مفتون مشو که در پس هر چهره چهره‌هاست

جمشید ساخت       جام جهان‌بین از آن سبب

کاگه نبود   ازین که جهان جام     خودنماست

.

.

.