صدای جان  و صدای طبیب

خوش آمد از صبا اینم پگاهی

که خوش می خواند سر بر خاک راهی

 که دردا آدمی را همت عشق

برفت ا ز یاد و پاس حرمت عشق

تو قدر عشق خود بشناس بلبل

مگو با خار هم نازکتر از گل

که گل گر  نوازش ور ستیز است

برای مرغک عاشق عزیز است

برا ی آنهایی که لطافت جانشان برابر صداقت کلامشان

و

زیبایی فکرشان مساوی عشقشان

است...ح.ن

یا هو