هر چه شکفتم تو ندیدی مرا

رفتی و افسوس نچیدی مرا

ماندم و پژمرده شدم ریختم

تا که به دامان تو آویختم

دامن خود را متکان ای عزیز

این منم ای دوست به خاکم مریز

وای مرا ساده سپردی بباد

حیف که نشناخته بردی زیاد

همسفر بادم از آن پس مدام

می گذرد بی خبر از بام و شام

میرسم اما به تو روزی  دگر

پنجره را باز گذاری  اگر !

به هزار در که بستی تو برویم

به نگاه دل نشینی باز گشودم

.

.

.

من تو را در آغوش مهر ...

خلوت عشق...

سکوت ...

یافتم .

(با من بمان ای خود من)

ح.ن

یا هو